මතකය

හතට උදෑසන ඉමිහිරි සුව අවුවේ

කටට දෙකට පාන් පෙත්ත ගිල අමුවේ

දුන් රොටු අපුල කළුබෝවිල පා මළුවේ

වැඩට යන්ට මා පා ඉක්මන් කෙරුවේ

සෝදෝ සුදට සුදු ඇඳුමක් වත හැඳින

පාසල් යන්ට හනිකට පාරට දුවන

කොලු පැටියෙක් පා පැකිලී ඇඟ වැදුන

මතකය ගෙන ගියා මා ආපසු රැගෙන

අම්මා කවන බත් දෙකටට දෙස් දෙමින

ඇඳගෙන පියා මැද දුන් කලිසම සොඳින

පොත් පිරි මල්ල දෙවුරේ රඳවා බැතින

පාසල් ගියා මොහොතින් මතකේ ඇඳින

නැගී බස්රියට හනි හනිකේ රින්ගාන

ඩ්‍රයිවර් තැනගේ ලග බටයේ ඇන බාන

අදුනන කුරුට්ටන් වට කොට කොලු රෑන

කියූ කෙරු දේට තාමත් සිනහව නැගෙන

පාඩම් අකුරු කරවා උදයේ වරුව

දහවල විවේකය කවුරුත් කෙලි කෙරුව

සෙල්ලම් පිටිය සිවු කොන දුහු විලි නැගුව

පෙර දා මතක් වී සුසුමකි බිම හෙළුව

සුදු ඇඳුමේ සුද කහ වී උඩට ඇදී

ආපසු යන්ට බසයට යලි නැගිවිටදී

දුටු ඒ මුවේ පිරි සිනහව සිත රැවුදී

තාමත් හදේ කෙලවර කිතියක් උපදී 

(සඳරු)

එෆ් එම් වෙළෙන්දා

"කදුරුවෙල කදුරුවෙල සාමාන්‍ය ගාස්තු .. හයයි කාල අදිනවා .. කොහෙටද මහත්තය සිට් තියනවා නගින්න.."

දීර්ග සති අන්ත නිවාඩුවට නිවසට යාමට කොටුව ප්‍රධාන බස් නැවතුමේ පොළොන්නරු පර්යන්තයට මා පැමිණියෙමි. කොන්දොස්තර තැනගේ ආරාධනය ඇතත් නැතත් ම මේ බස්රථයේ යාමට ඉටාගෙන අවසන්ය .. වහා රථයට ගොඩ උවද එතරම් හදිසියක් අනවශ්‍ය බව මට හැඟී ගියේ රථයේ සෙනග තවමත් අතේ ඇගිලි ඉක්මවා නොගිය බව අස ගැටීමෙනි.

සුදුසු අසුනක් සොයා ජනේලයක් අසල කෙළවරක මම අසුන් ගතිමි ..

හයයි කාල රථයේ පිටත් වීමේ වෙලාව නම් ඒ සඳහා තවත් මිනිත්තු 30ක කාලයක් ඉතිරිව ඇත.

"ඔන්න මහත්තයෝ කොලබට ආපු අලුත්ම භාණ්ඩේ .." යයි මූල පුර්ණය දෙමින් රථයට පිවිසි පදික වෙළෙන්දෙකු සැමගේ නෙත් ඔහුවෙත ගැනීමට සමත් උවද ඒ නෙත් ප්‍රමාණය ඔහුගේ සිත සතුටු කරන්නට අසමත් වූ ලෙසකි.. අලංකාරව සකස්කළ වචන පෙළ ලත් තැනම ගිලගත් ඔහු රථයෙන් බැස ගියේය.

තවත් විනාඩි 10ක් ගතවන්නට මත්තෙන් සැලකියයුතු සෙනගක් අසුන්ගතව බස්රථය පිටත් වීමේ අපේක්ෂාවෙන් පසුවන බව පෙනින. වරක් දෙවරක් බසයේ ඉදිරි දොරටුවෙන් නැගුනු කොන්දොස්තර තැන

"මෙතන කෞරුහරි ඉන්නවද ? ඔය බග් එක කාගේද ? තමන්ගේ බග් අතට ගන්න ? ඔය අක්ක කොහෙටද ? දඹුල්ලෙන් මෙහා ඉදගන්න එපා "

වැනි, ප්‍රශ්නත්, විටෙක තර්ජනන්ගුලිත් ඔසවමින් පසු පස දොරටුවෙන් බැසගොස් "තව සිට් 4ක් තියනවා".. ලෙස ඉතිරිව පවතින අසුන් ගණන පිටත සිටින මගීන්ට දැන්වීය.

මේ අතර රථයට නැගුනු රියදුරු රථය පනගන්වා එන්ජිම ආගිරි නංවන්නට විය. තම ගමන් මලු අසුන් වල තබා පිටතට වී සිටි සමහරු බස්රථය පිටත්වෙතයි සිතා වහ වහා රථය තුලට නගගත්තද, බසය පිටත් වීමට තව කල් ඇතිබව අත්දැකීම් ඇත්තෝ දැනසිටි නිසාවෙන්දෝ තවමත් කිහිපදෙනෙකු පිටත එහෙත් දොරටුවට ආසන්නව සිටියහ..

රථය පනගන්වුමත් සමගම රථයේ ගුවන්විදුලිය පණ නැගියේ නව තාලයේ ගීතයක හඬින් බස් රථය පුරවාලමිනි.

බස්රථයේ අගිරි ගෑමෙන් පන නැගුනු එකම දෙය ගුවන් විදුලියම පමණක් නොවුනු බව මට හැඟුනේ වරක් අසාර්ථක වූ පදික වෙළෙන්දා නැවතත් රථයට නැගෙනු දැකීමෙනි. එහෙත් මෙවර ඔහුගේ පිවිසීම පෙර මෙන් උද්යෝගිමත් නොවිය.

රතුපාට කුඩයක පිරවූ,අමුණු සහ එල්ලූ නොයෙක් විද භාන්ඩ ඔහුසතුව විය. ඒ සෑම එකකටම අවේනික උපත සහ පාවිච්චිය පදනම් වූ විස්තරයක් ඔහු සතුය.

"මෙන්න මහත්තයෝ ගේනවා නියම භාණ්ඩයක් .. " ඒ ඔහුගේ මෙවර ඇරඹුමයි.
"මේකේ තියනවා ඕනෙම ප්ලැට් නියනක් .. ඕනෙම මල් නියනක්.. ඇනවර්ග 23ක් .. ඇණ.. වර්ග විසිතුනක් පටස් ගාල ගලවගන්න පුළුවන්.. ඔය ගේදොර පොඩි වැඩවලට හදිසියට බයිසිකලේ බ්රේක් හදාගන්න ගෙදර රේඩියෝ එක ගලවගන්න මෙන්න නියම භාණ්ඩේ.. රුපියල් සීයයි ... ඔරිජිනල් ජපන් භාණ්ඩේ .. අතටගන්න අල්ලලා බැලුවට ගන්න කියල බල කරන්නේ නෑ.." ඒ ඔහුගේ පලවෙනි භාණ්ඩ වැනුමයි..

"එතකොට මේ මොකක්ද .. ඔබේ දුවට පුතාට .. අක්කගේ අයියගේ පුංචි දරුවට .. මේ විසම සමාජේ ජිවත් වෙන්න ඉගෙනීම අත්‍යවස්ය දෙයක්.. අද ඔපිසියකට ගියත් කොලබ හොද කඩේකට ගොඩ උනත් පළවෙනියට අහනදේ තමා .. වට් දු යු වෝන්ට්.. එතැන් පටන් පටන්ගෙන තමන්ගේ ජිවිතේ ගෙවාගන්න අවශ්‍යම කරන ඉංග්‍රීසි දැනුම ඇතුලත් පොතක් තමා මේ තියෙන්නේ.. කෙනෙක්ගෙන් දේවල් අහන්නේ කොහොමද ? කෙනෙක්ට පාරක් විස්තර කරන්නේ කොහොමද ? තමන්ව හදුන්වල දෙන්නේ කොහොමද ? මෙන්න මේ ආකාර වැදගත් අවශ්‍ය තා 25ක් එක්ක එදිනෙදා වැදගත්වෙන වචන 5000ක් වචන... 5000ක් මේ පොතේ අඩංගු වෙනවා .. කඩේ සාප්පුවේ ගන්න ගියොත් මේ පොතේ මිල මෙන්න රුපියල් 250ක් .. හැබැයි මන් දෙන්නේ නිකන් වගේ රුපියක් 100ක් .. බුලත් විට 5ක් සිගරට් දෙකක් ගන්න මිලට ඔබේ දරුවට දැනුම අරන් යන්න මෙන්න අවස්තාව..."

භාණ්ඩ විස්තරය අතර තුර කිහිප දෙනෙකුම ඔහුගේ භාණ්ඩ අතපතගා බලනු මා දුටුවෙමි.. පොත් කිහිපයකුත් තවත් භාණ්ඩ කීපයකුත් අලෙවි වූ සෙයකි.. බස්රථය හඬ නංවමින් සෙමෙන් ඉදිරියට ඇදෙන්නට වුයේ. ඔහු වහා රථයෙන් බස අතුරුදන් වුයේ මගීන්ගේ විඩාව සහ අසහනය මෙන්ම සමව යමිනි.

රථය මාලිගාවත්ත දෙසට සෙමෙන් ඇදෙන්නට වත්ම ඩ්‍රයිවර් තැන රේඩියෝවේ ශබ්දය මදකින් වැඩිකළේ රථයේ හඬින් එය යටපත්ව ගිය මොහොතකය.

සබන් වර්ගයක් සහ බිස්කර් වර්ගයක් පිලිබඳ දැන්වීමකින් අනතුරුව ගීතයක් ප්‍රචාරය විය.. ඒ රේඩියෝවේ සවස ගීතමය වැඩසටහනක ආරම්භයයි .. බටහිර පන්නයට හුරු තරමක ගැබුරු එහෙත් අස්වාභාවික හඬකින් යුතු පැසුණු බවට වඩා නොමේරු ව්‍යක්ත බවට වඩා බජාර් පන්නයට අසන්න වූ නිවේදකයාගේ කටහඬ ම සිත් නොගත්තේය ..

"හලෝ හායි හායි.. ඉතින් කොහොමද ඔන්න මම අදත් අවා වෙනද වගේම  ඔයාලගේ කැමතිම සින්දු අරගෙන.." මේ ඔහු වැඩසටහන ආරම්භ කල මොහොතයි

"අමතක කරන්න එපා අද ෆන් බදාදා .. ඉතින් එන්න සෙට් වෙන්න ෆන් එක ගන්න මාත් එක්ක.. ඔයාල දන්නවා හැමදාම වගේ අපේ ලගින් ඉන්න යාලුවෝ .. අපේ අනුග්‍රාහක භවතුන්.. ඒ ය ගැන මතක් කරන්න කලින් මෙන්න සින්දුවක්.."

ඔහුගේ කටහඬ අප්‍රිය තාවයේ ඉනිපෙත්තෙහි තැබෙන්නට කලින් වේලාව බලා ඔහු සිංදුවකින් දමා ගැසුවා සේයා.. කෙසේ නමුත් සින්දුව මා සිත්ගත්තේය. සින්දුව අතර මැද්දේ කිහිප විටක් ප්‍රචාරය වූ නාලිකාවේ නම නිසා සිදුවූ රස දුෂණය පිළිබඳව සිත් කිළුටු කරගනිමින් මම සින්දුවට සවන් දී නොදී ජනේලයෙන් පෙනෙන අවට පරිසරයට සිත් යොමුකලෙමි..

"ඉතින් ඒ ඔයාල හැමදාම ආදරේ කරන ජනප්‍රිය ගායක ලසන්ත අබේනායක" ඒ ගීතයේ අවසානයි..

"හොදයි .. ඔයත් එලේවල් කරගන්න බැරිඋන නිසා රස්සාවක් හොයාගන්න බැරුව අප්සට් එකේ ඉන්න කෙනෙක් නම් දැන් එහෙම ඉන්න ඕනේ නැ කියන සුබ පණිවිඩේ දෙන්නයි මම මේ හදන්නේ .. මහගෙදර ටෙක්නිසියන් එකෙන් බරයන්ත්‍ර පටමාලාවක් හදාරලා හොද පඩියක් එක්ක ලංකාවේ හරි පිටරටක හරි හොද ජොබ් එකක් හොයාගන්න දැන් ඔයාටත් අවස්තාව තියනවා. කිසිම අද්යාපන සුදුසුකමක් අවශ්‍ය නෑ .. කරන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි  ගන්න ෆෝන් එක ටක් ගාල එස් එම් එස්  කරන්න මෙන්න මේ නම්බර් එක නොට් සෙවන් ත්‍රී ෆොර් වන ඩබල් ටු සිරෝ .. ටක්ගාල එහෙන් කෙනෙක් ඔයාට කතාකරාවි පැය භාගයක් ඇතුලත.. ලංකාවේ නම් රුපියල් 40000 සිට 60000 දක්වා වටුපකටත් පිටරටක නම් රුපියල් ලක්සෙට වැඩි පඩියකුත් ලබාගන්න ඔයාටත් පුළුවන් කියල ගරන්ටියක් දෙනවා .. ඉතින් මොකටද තවත් ප්‍රමාද ? "

ඔහු විස්තරය දිගටම කියවාගෙන යයි ..

"ම්ම්.. ඔයාල දන්නවද මගේ කොන්ඩේ කාලෙකට කලින් වැටෙන්න ගත්ත .. කොල්ලෝ කලේ ඉස්ටයිල් කරන වයස වෙනකොට එහෙම දෙයක් උනාම කොහොමට තියෙයිද ? හිතාගන්න පුලුවන්ද ? හැබැයි මගේ පිනට මට හම්බුනා කළු කේෂා හෙයාර් මොටිවෙටර් එක .. එකට පින්සිද්ද වෙන්න මට දැන් ඕනේ ඉස්ටයිල් එකකට කොන්දේ කපාගන්න පුළුවන් .. ඉතින් මට විතරක් නෙමේ මට වගේම කොන්දේ ගැලවෙන ඔයාටත් ලගම තියන කඩේට ගිහින් කළු කේෂා හෙයා මොටිවෙටර් එක ගන්න පුළුවන්... ඔයාලගේ ලේසියට පහසුවට දැන් පොඩි පැකට් ......."

විස්තරය හදිසියේ ඇනහිටියේ කොන්දොස්තර මහතාගේ මැදිහත් වීමෙනි .. මට මෙන්ම ඔහුටත් එය කන්දොස් කිරියාවක් වන්නට ඇත .. රේඩියෝව නිවා දැමු ඔහු හකුලා තිබු රුපවාහිනිය දිගහැර චිත්‍රපටියක් ක්‍රියාත්මක කරවිය. මදක් ඒ දෙස බල සිටිමා නැවත අවදි වන විට සිටියේ බැලුන් මහර හන්දියට ආසන්නයේ බව අසල තිබු කඩයක පුවරුව අදාරයෙන් දැනගතිමි..

අම්මා සහ අම්මලා

"අම්මට මොනවද අරන් යන්නේ ?"..

නුගේගොඩ පසුවත්ම කාන්තිගේ සුපුරුදු පැනය ඇ මට යොමු කරයි. පසුපස අසුනේ දුවත් පුතාත් සුව නින්දේ පසුවන බව පසු කන්නාඩියෙන් පෙනේ. පාර පුරා ඉබාගාතේ දිවයන ත්‍රිරෝද රථ වලින් බේරී වාහන පෙළ අතර රථය රඳවා ගැනීමට මා දරන වෑයම තේරුම් ගිය නිසාවෙන්දෝ කාන්ති දීර්ග කතාවකට මුලපුරන්නේ නැති තරම්මය.

"ඉන්න මෙටික පහුවෙලා නවත්තමු."

වාහනය නැවතිය හැකි ඉඩකඩක් සොයාගත් විගස නවත්වන අටින් වහනය වම්පසට ගත් මා සෙමින් ඉදිරියට පදවිමි. කොහුවල මංසන්දිය අසල ඉඩ කඩක වහනය නවතාගන්නට හැකිවීම ගැන මම මහත් සතුටට පත්වීමි.

"යමු මෙතන ඉස්සරහ බේකරියක් තියනවා .. "

"බබාලා දෙන්න හොදටම නිදි තනියම දාල යන්න බැහැනේ.. ඔයාට බැරිද මොනවහරි ගේන්න ?.. ඇහැරවන්න හිතෙන්නේ නැහැ පාන්දර හතරේ ඉදලනේ මේ.."

වාහනේ පිටුපස අසුනේ ආරක්ෂක පටිවලට තදවී උවද තද නින්දේ පසුවන සිවු වියැති පුතාත් සය වියැති දුවත් දෙස මම බැල්මක් හෙලිමි.

"අපි අත්තම්මලගේ ගෙදර යන්නේ කවද්ද ? "

"අපි දෙසැම්බර් නිවාඩුවට යනවා .."

"දෙසැම්බර් කියන්නේ කවද්ද ? තව ගොඩක් දුරද ?"

"තව ටිකක් කල් තියනවා දු .."

එතැන් පටන් මාසයක් "හෙට දෙසම්බර්ද අම්මි ?" යයි දිනකට දෙතුන් වතාවක් කන්තිගෙන් විමසු දියණිය මගේ මුවගට සිහින් සිනහවක් එක්කලාය.. අත්තම්මා ට පෙන්වීම සඳහා මේවසරේ පාසලට ඇතුලත් වීමට රැගෙන දුන් පොත් සියල්ල ඈ ගෙනවිත් තිබිණ.

"ඔයා ඉන්න එහෙනම් .. මොනවද ගෙන්න ඕනේ "

"බටර් කේක් එකක් ගමු. ආ මතක් කරලා කිබුල බනිස් ගන්න .. ඔයාලගේ අම්මා හරි කැමතිනේ"

"හ්ම්ම් මම ගේන්නම් .. මේ යතුර තියාගන්න.."

මා රථයෙන් බැස කඩය දෙසට ඇවිද ගියෙමි. සතියේ දවසක උදෑසනක් නිසාවෙන්දෝ සැලකියයුතු පිරිසක් ඇනවුම් කවුලුව අසල රැදී සිටී.. කබඩ්ඩුවේ තිබු අහාර දෙස බැල්මක් හෙලු මා සැහීමකට පත් වූ නිසාවෙන් පෝලිමට එක වුයෙමි.

විනාඩි දෙකතුනක වෙලවී වීමකින් පසු ඇනවුම් කවුළුව අසලට මා ලංවත්ම පිටට දැමුණු තට්ටුවකින් මා ආපසු හැරුනෙමි.

"අනේ පුතේ මට ටිකක් ඉඩදෙන්න"

ඈ වයස 70ක පමණ මාතාවකි.. පාණ්ඩු පාට සුදට හුරු සාරියකින් සැරසී උන් ඈ මුව පුරා බයාදු පෙනුමක් නගා කල ඉල්ලීම කාගේත් සිත් උණු කරවන්නකි.. මම ඈට ඉඩ දුනිමි .

"මොනාද අම්මේ ඕනේ !" කැෂියර් තැන එතරම් කරුණාවන්ත වීම මා ඉතා පසසමි.. ඔහු සැබවින්ම කරුණාවන්ත බව ඔහු ක්‍රියාවෙන්ම ඔප්පු කළේය..

"අනේ පුතේ මාගාව රුපියල් විස්සක් තියනවා මට බනිස් එකක් දෙන්න පුලුවන්ද .. හොදටම බඩගිනි .."

මගේ සිත ගත සිතල වී ගියේය. ඊලග මොහොතේ කැෂියර් තැනගෙන් ඇය අසන බැනුම් මට මැවී පෙනුනි.. එහෙත් මා වැරදිය..

"ආ .. අම්මා ඕක තියාගන්න. අරපැත්තෙන් ගිහින් වාඩි වෙන්නකෝ මම එවන්නම්."

ඈ මුව පිරි සිනාවෙන්ම අසුන් ගත්තාය.

"සුමනේ අයිය අන්න අර අම්මට බනිස් එකකුයි ටී එකකුයි දෙනවා.. පවු බන්"

සුමනේ ලෙස හැදින් වූ පුද්ගලයා ඇයට බන්දේසියක තැබූ බනිස් ගෙඩිය සහ තේ කෝප්පය ලබාදෙන විට දෑතින්ම එය ලබාගත් ඈ කඩේ සිටී සියලු දෙනාට පින් පමුණුවනු මට ඇසිනි..

"මහත්තය මොනවද ?"

පියවි සිහියට පැමිණි මා "බටර් කේක් කිලෝ දෙකයි .. කිබුල බනිස් දෙකයි" යනුවෙන් වෙවුලන හඬින් කීවෙමි ..
"මහත්තය විනාඩි 5ක් ඉන්න පුලුවන්ද ? අලුත්ම කේක් අරගත්තහැකි "

"හා  කමක් නැහැ "

මා ලද ඇසිල්ලෙන් නැවතත් මාතාව දෙස බැලීමි .. ඈ කිසිදු දුකක් නොවිදින එකියක ලෙසින් පෙර මුව පිරි සිනාවෙන්ම බනිස් ගෙඩිය රසවිදි. මම ඇය දෙසට ලං වීමි ..

"අම්මා කොහෙද යන්නේ"

හනික බනිස් ගෙඩියේ ඉතිරි හරිය තසිම මත තැබූ ඈ ..

"අනේ පුතේ මම මේ මගේ ඇස් දෙක පෙන්නන්න ඉස්පිරිතාලේ ගියා.. එනගමන් සල්ලි කියක් හරි ඉල්ලගන්න කොහුවලින් බැස්ස.."

"හරි හරි අම්ම කන්න .." මම සිනා මුසු මුහුණින් දෙස බැලුවද අගේ කියමනේ අග කොටස මට අපබ්‍රන්සයක්ම විය.. තාමත් ඈ බනිස් ගෙඩිය අතට ගෙන නැත..

"සල්ලි ඉල්ලගන්න කිවුවේ?"

මා මගේ ගැටලුව  ඇයට යොමු කලෙමි..

"මම බණ්ඩාරගම ඉන්නේ පුතේ උදේට ටවුමට ඇවිත් කාගෙන් හරි කියක් හරි ඉල්ලගෙන බෙහෙත් ගන්න එනවා .. මගේ ඇස දෙකේම සුද එනවා අප්පච්චියෝ!!... තනියම ඉන්න මට ඇස දෙක නැතිඋනොත් මොන කොරන්ඩද මයේ අප්පා!!.. යන්ට සල්ලි ඉල්ලන්නේ මෙහෙ කාගෙන් හරි තමා පුතේ."

"ඉතින් අම්මගේ දරුවෝ .."

මා ඇසුවේ නැසිය යුත්තක්දැයි මට සිතේ. නමුත් වචන පිට වී අවසන්ය ..

"මයේ පුතා බෝම්බෙකට අහුවෙලා මලා පුතේ.. " ඇගේ පිළිතුර අග දිගු සුසුමක් ඈදී තිබිණි.. හදිසියේ යමක් මතක් වූ මෙන් ඈ යලිත් අගේ මුව පිරි බයාදු සිනාව නගමින් බනිස් ගෙඩිය අතට ගත්තාය ..

"මහත්තය මෙන්න කේක් එක .."

"මට තව මාලු බනිස් 4කුයි කිරිපැකට් 4කුයි ත් දෙන්න.." කාන්ති  සහ දරුවන් සඳහාය ඒ.. ඉතිරි ලැබුණු රුපියල් සියය අතට ගත මා ඈ අසලට ගියෙමි.

"අම්මා මේක තියාගන්න" මම එය මහලු මව අත මිටි මෙලවුයෙමි ..

"අනේ මගේ මහත්තයට බුදුබව අත්වෙන්න ඕනේ .. සුබ අලුත් අවුරුද්දක්ම වෙන්ටොනේ මයේ දෙයියෝ.. "ඈ දන්නා සියලු දෙවි දේවතාවුන්ට මා බාර කලාය ...

"ආ මෙන්න .. " මම මල්ල කාන්ති අතට දී රියදුරු අසුනේ වාඩිවීමි..

"අපි මේවා කාලම යමු .. "

අසීරුවෙන් මාර්ගයට ගත රථය නැවත රතපෙල තුලට දාවනය කිරීමට විනාඩි කිහිපයක්ම ගතවිය . කොහුවල මංසන්දියේ සංඥා පහන් අසල අවසර ලැබෙන තුරු රතපෙල නැවතින..

රථයේ වීදුරුවට දැමුණු තට්ටුවකි .. තද නින්දේ පසුවන දරුවෙකු වඩාගත් මවක් නැවතී තිබුණු වාහන අතර සිගමන් යදී .. මේ ඈට සවන්දීමේ අපේ වාරයයි..

"අනේ මහත්තයෝ දරුවා බඩගින්නේ කන්න දෙයක් ගන්න කියක් හරි දෙන්න.."

මා මුදලක් අතැතිව රථයේ වීදුරුව පහත් කරන්නට සැරසෙත්ම කාන්ති මා වලකාලිය ..

"අනේ එපා දෙන්න.. "

"ඇයි ?"

මටත් කලින් සිත උණුවන තැනැත්තිය වූ කාන්තිගේ මේ වලකාලීම මට නුපුරුදු දෙයක් විය .. ඒසමගම රතපෙල ඉදිරියට ඇදින.

"ඇයි දෙන්න එපා කිවූවේ ?"

"අනේ බලන්න ඒ ගෑණුකෙනා මේ වාහන මැද්දේ ළමයත් වඩාගෙන සල්ලි එකතු කරනවා .. වාහනේක  හැප්පුනොත් .. අපි  සල්ලි දෙන නිසානේ ඒ මනුස්සය ඕකට පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ .. එතකොට ඒ වෙන අනතුරට අපිත් වැරදි කාරයෝ"

ඇගේ කියමනේ නිවැරදි බවක් නොපෙනුනද එහි තර්කාන්විත බව මා නිහඩ කරවීය ..

"පවු අම්මා කෙනෙක්නෙ .. " යන්න පමණක් මම මුවගට නගා ගත්තෙමි ..

"ඔයාම හිතන්න බලන්න .. මේ වාහන මැද්දේ මෙච්චර සද්දේ ගිනි අවුවේ කිසිදෙයක් නැහෙන විදියට මරුන වගේ නිදියන ළමයෙක් ඉන්න පුලුවන්ද කියල.. අනික කොයි අම්මටද පුළුවන් එහෙම දරුවෙක්ට දුක් දෙන්න .. මම නම් කියන්නේ ඒ ගෑණි කරන්නේ බොරුවක්.. අර පත්තරෙත් තිබුනේ මත පෙති දීල දරුවෝ මත්කරලා හිගාකාන්න අරන් යනවා කියල.."

ඇගේ තර්කය ස්ථාවරය .. මම හ්ම්ම් හඩකින් හා පසුව ඇදුනු නිහැඩියාවකින් පිළිතුරු සැපයීමි.
..................................................................................................................................................

"අමමා අපි දැන් කොහෙද ?" දියණිය අවදි වී ඇත .. පුතු තවමත් සුව නින්දේය ..

"අපි දැන් පිළියන්දල .. "

"අත්තම්මගේ  ගේ ලගද ?"

"තව ටිකයි .."

"ගොඩක් ටිකද ?"

මම මහපාරෙන් දකුණු පසට හරවා මහ ගෙදරට යන අතුරු පාරට හැරවිමි .. බොරළු පොලවේ ගැටෙන ටයරයේ හඬ සරසර නදින් රථය තුලට එද්දී, ඉදහිට බොනට්ටුවේ වදින බොරළු කැටයක් එහි ස්වරය වෙනතකට යොමු කෙරිය..

විවරව තිබු ගේට්ටුවෙන් මහගේ වත්තට රථය ඇතුළු වන විටම .. මුව පුරා සිනහවක් නගාගත් අම්මා මිදුලට පැමිනියාය..

සැබෑ නොවන කොලපාට හීනය....

පුංචිකාලේ හම්බෙච්ච මඩොල් දුව පොත කියවනකොට අපේ හිතේ තිබුණ ලොකුම උවමනාව ජින්නා, උපාලි වගේ ගගකින් වටවෙච්ච පාලු දුපතක මාලුවෙක් බාගෙන ඔරුවක් තියාගෙන මයියොක්ක ටිකක් වවාන ජීවත්වෙන එක. ඒ කාලේ අපේ guid book එක උනේ මඩොල් දුව කියමුකෝ... ඒ පොතේ සමහර තැන් අදටත් මට කට පාඩම්..

පස්සෙන් පහු අම්ම ගෙනත් දීපු වනගත යාළුවො පොත කියෙවුවම එකේ තිබුණ වල් බුරු නිදහසට මම හදවත අන්තිම මිලිමිටරේ ඉදලම ආස කළා.. එදා ඉදන් අපේ උවමනා උනේ අරවගේ දුපතක ජීවත්වෙන ගමන් ඉදල හිටලා කැලේකට වැදිලා සත්තු එක්ක ජිවත් වෙන්න.. යාළුවො එක්ක කැලේ පැනල වල් කොච්චි එක්ක සියබල කන්න.. කැලේ ඇතුලෙ ගස් වල පැල් අටවන්න සෙනසුරාද ඉරිදා දවස් දෙකම ගතවෙච්ච කාලේ මට හිතුනේ මම ඒ ජීවිතේට ලංවෙලා කියල..

පස්සේ ලැබිච්ච දිගාමඩුලු වික්‍රමය කියවද්දී ඒ ජිවිතේ නැතත් කැලෑ ගමකට වෙලා වැවකින් වතුර ටිකක් නාල පෝල් අතු පලකට වෙලා නිදාගන්න හිතුනනම් කියල හිතිච්ච වාර අනන්තයි.

ඒ හීන ඔක්කොම හිතේ පැලපදියම් වෙද්දී ඉගෙනීමේ තරගෙට අපි හැමෝම ඇදිල ගියේ අපිටත් නොදැනීම.. ඒ නිදහස සැනසීම වෙනුවට ඉගෙනීමේ තරගෙන් පස්සේ සල්ලි හොයන තරගෙට අපි මාරු වෙලා... ජින්නා උපාලි දුපත් වැවු කැලෑ ඔක්කොම හීන වලට කෝටු කරලා කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරෙක අපි අපිවම අතරමන් කරගෙන...

කොලපාටක් නොපෙනෙන බිත්ති හතරකට කොටුවෙලා කොම්පියුටරයක් ඇතුලෙ අපි ජිවිතේ හොයන්නේ අවේශයෙන් වගේ.. ඒ හොයන අතර ජින්නල උපාලිලා ගිය ලස්සන ගමනක විස්තර හම්බුනාම අනේ අපිටත් යන්න ඇත්නම් කියල හුල්ලන්නේ ඒ මග ඇරිච්ච ජිවිතේ හෙවනැලි තාමත් අපේ හිතේ පතුලේ තියන නිසා ...

දුගියා , සහන මල්ල සහ ලංකාව ...

දුගියා , සහන මල්ල සහ ලංකාව ...

"සමුර්ධි ලාභීන්ට සහන මල්ලක් ", "ගැබිණි මවුවරුන්ට පෝෂණ මල්ලක්", "උගස් කල රන්භාණ්ඩ සඳහා සහන", "පොහොර සහනදාරය" , "උපදී ධාරීන්ට රැකියා"

මේ මේදිනවල දේශපාලන මාරකට්ටුවේ භාවිත වන , ඔබත් මමත් පටන් කුඩා කිරිසප්පයා දක්වා මනුෂ්‍ය ප්‍රානයන් අපටම විකිනිඉමට යොදාගන්නා තුන් කලටම වලංගු සිංහලෙන් කියතොත් මාර්කටින් වැකිය..

දුප්පත් කම, නැතිබැරි කම සිංහල රටේ ඇත්තන්ට නුහුරු නුපුරුදු නැතුවාසේම නිකන් ලැබෙන උණ හෙම්බිරිස්සාව උවද තදින් බදාගැනීම සිංහල රටේ වැසියන්ගේ ඇගෙන්ම එන්නකි. "බඩ විකිණීමේ නියාය" එලි දකින්නේ මේ කරනා දෙකම පදනම් කරගෙන යයි මම සිතමි. සුද්දා අපේ රට අරාජික කිරීමට යොදාගත් නියාය වුයේද මෙයමය. නිකන් ලැබෙන අරක්කු බෝතලයට, රෙදි කච්චියට , දුන්කුදු හෙප්පුවට රට පාවාදුන් කාලයක් ලංකාවේ විය.

1948 වසරේ,භාගික නිදහසින් පසු ශ්‍රි ලංකාවේ ලංකාවේ ප්‍රථම අගමැති බවට පත්වන්නේ ඩි.එස් සේනානායක මැතිතුමාය ඒ නිතරගයෙන්ම වැනිය. සටන පටන්ගන්නේ එතනින් පසුවය. පක්ෂ පාට වලට රට බෙදී යද්දී, චන්ද පොරය උණුසුම් වන්නට වන්නට හොද හොද ගුණ්ඩු කරලියට එන්නේ රට සේවයක් කිරිඉමට වඩා තම පවුලේ බලතල වැඩි කර ගැනීමට වග පැහැදිලි දෑසින් අතීතය බලන හය හතර දත් ඕනෑම අයෙකුට පැහැදිලිවනු ඇත.

මේ දේශපාලන සංකීර්ණ තාවය මත මේ "බඩ විකිණීමේ නියාය" හොද තුරුම්පුවක් බව බල ලොබින් සියලු දෙනා අවබෝධ කරගත්තෝය. අපට වරදින්නේ එතැන් පටන්ය.

අඹුඩ ලේන්සුවෙන් පටන්ගෙන ඉඩම ගේය දක්වා වටිනා කමේ හැටියට ලබාදෙන්නට පටන්ගත් දේශපාලන වෙළෙන්දෝ බිහිවන්නේ මේ නියාය ක්‍රියාවේ යොදවන්නන් ලෙසය. ඔවුන්ගෙන් නිකන් ලබාගන්නා දෙය පොර කමින් ලබාගත්  අප චන්දයකින් ඔවුන්ට සලකන්නට මැලි නොවුයේ කෘතගුණ සලකන්නටය. ඒ ලබාදෙන චන්දයෙන් පාර්ලිමේන්තු ගිය ඇත්තෝ දියවන්නා හෝටලයේ කුණුහරුප කියමින් අතල් ගෙන චන්දය දුන් එවුන්ට පෙනෙන්නට මාලිගා සාදාගෙන ජිවත් වුහ. නැවත ඔවුන් පාරට බැස්සේ ඊලග චන්දෙට නිකන් බඩු දෙන්නටය..

මෙය හොද වෙළඳාමක් බව කිව යුතුමය. ආයෝජනය කලයුත්තේ එක්වරක් පමණි. මුදල් දී බඩු ටිකක් බෙදා දී පාර්ලිමේන්තු ගියවිට ඒ මුදල මෙන් තුන් හතර ගුණයක් උපයාගත හැකි මාර්ග පෑදේ. ඒ මුදල් ලබාදෙන්නේ චන්දය දෙන ජනතාවමය. නිකන් ලබාදෙන අඹුඩ ලේන්සුවට රෙදි කච්චියක ගණන ඔවුන්ට ලැබෙන බව දන්නේ ඔවුන්ම පමණකි. ඉගාව චන්දෙදි බඩු දෙන්නේ ජනයාගෙන් ලබාගත් මුදලෙන්මය. තනි ලාබය.

1980 පමණ වනවිට ලංකාවේ අද්‍යාපනය විදිමත් වන්නේ විශ්ව විද්‍යාල වලට පින්සිදුවන්නට බව කිව මනාය. සමාජ අරගල කිහිපයකින් පසු 1990 වනවිට ලංකාවේ දේශපාලනය මදක් විදිමත් වනවිට "බඩ විකිණීමේ නියාය " පමණක් නොසහෙන බව ඒත්තු ගියේය. "පච මල්ල නියාය" අදාගැනීමට දේශපාලක වෙළෙන්දන් කටයුතු කලේ මේ නිසාවෙනි.

නිකන් යමක් දී චන්දය ලබාගත හැකි තරමේ අද්යාපන මට්ටමේ සිටියන්ට "බඩ විකිණීමේ නියාය" ක්‍රියාත්මක කල අතර වඩාත් බුද්ධිමත් ජනතාවට "පච මල්ල නියාය" වටිනා තුරුම්පුවක් විය. අනාගත ව්‍යවස්ථා සංශෝධන, ආර්ථික වැඩසටහන්, අද්යාපන නැබුරුතා වැනි හර බර පච ඔවුන්ට රවුම් කොට ලබාදීම සහ චන්දෙන් පසු ඒවා අමතක කරවීම මේ නියායේ වැදගත් අංගයන්ය. මේ අතර මේ නියාය දෙකම ක්‍රියාත්මක කලයුතු පිරිසක්ද විය. බොහෝවිට ඔවුන් සෑහුණේ රැකියාවකිනි.

ලංකාව සහනාධාර වල වහල් භාවයට පත්වන්නේ මේ නිසාවෙනි. දැන් ලංකාවට සහනාධාර නැතුව බැරිය. සහනාදාර එනතුරු මග බලා සිටින සංස්කෘතියක් ගොඩනැගී හමාරය. රට හැදීමට උගත් බුද්ධිමත් ව්‍යවස්ථාවක් යෝජනා කොටගෙන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට සැරසෙන කිසිම නායකයෙකුට එය අතිරේක සුදුසු කමක් පමණි .. වඩා වැදගත්වන්නේ ඔහු නිකන් දෙන ප්‍රමාණය සහ ඒවා ලබාදෙන වපසරියයි.. කිසිවෙක් සහනාදාර නැතිව ජිවත් වන අයුරින් දිගුකාලින සැලැස්මකට අනුව වැඩ කළහොත් ඊලග වතාවේ ඔහුට වන්නේ ගෙදර නවතින්නටය. ලංකාව නිකන් කෑමට ඇබ්බැහි වී ඇති බවට මේවා බලැති නිදසුන් වේ..

චන්දයක් ඇත පෙන මානයේය. මෙවරත් සහනාධාර කරලියට බස ඇත. සහනාදාර අවශ්‍ය ඇයි ? සහනාධාර අවශ්‍ය නොවන තැනට වැඩ කරන්නේ කෙසේද ? රැකියා ලබන උපාධි ධාරීන් ඇතිකරන්නේ කෙසේද? මේ කිසිවක් මෙවරත් කරලියේ නැත ...


 

මළගම

සත්‍ය සිදුවීමකි...

මාගේ මිත්‍රයෙකුගේ මවගේ මළගම අවසන් දිනයයි.. මිත්‍රයා ගේ වැඩි මහලු සහෝදරයා පොලිසියේ සෑහෙන තදයෙකු බව පළමුවෙන්ම සටහන් කරනුයේ ඔහු මිට සම්බන්ධ වන නිසාවෙන්ය. 

මෘත දේහය තැම්පත් කිරීම හෝ වල දැමීමට වඩා දැවීම වඩාත් පරිසර හිතකාමී ලෙස මාද පුද්ගලිකව පසසමි...ලක්ෂ 7-8 කට පර්චස් 3-4 ක් ගෙන, එහි මිනියක් වලදමා කොන්ක්‍රීට් තට්ටුවක් දැමීමට වඩා, එය මත වැඩෙන වල් පැලය වුවද කරන පරිසර ශෝධනය වටිනේය යනු මගේ අදහසයි. 

මගේ මිතුරාගේ පවුලේ අදහස මෙයම දැයි නොදත් නමුත් ඔවුන්ද තමන්ගේ මව ගේ මෘත දේහය දැවීම සඳහා තීරණයක් ගෙන තිබිණ.. ඒ සඳහා අදාළ ප්‍රාදේශීය සභාවට ගොස් අවසර ගැනීම සඳහා පැවරුනේ මටත් මගේ තවත් යහළුවෙකුටත් නිසාවෙන් මා එහි ගියෙමි.. සැබවින්ම කාර්යක්ෂම සේවයක් ඉටුකළ අදාළ නිලධාරි තැන අපිට අදාළ දිනයක් සහ වෙලාවක් වෙන්කර දුන්නේ ඉතා කඩිනමිනි. අදාළ දින පස්වරු 4.30ත මෘත දේහය දැවීමට කටයුතු යොදාගන්නා ලදී...

වෙලාව අදාළ දින පස්වරු 2.00 පමණ වන්නට ඇත. මා සමග දින ලබා ගැනීම සඳහා ගිය සගයාගේ ජංගම දුරකථනය නාද වුයේ හාමුදුරුවෝ පාන්සකුලය දීම ඇරඹීමත් සමගම බැවින් ඔහු මදක් අපහසු තත්වයටත් පත් වුයේ දඩ බඩ පන්නයේ ඉංග්‍රීසි සින්දුවක් ඔහුගේ ජංගම දුරකතනයේ නාදය වු නිසාවෙනි.

නැගී ගිය ඔහු නැවත පැමිණියේ මහත් කලබලයෙනි. මටත් මගේ මිතුරාටත් පසෙකට කතාකළ ඔහු කී කතාවෙන් අපට කරදරයටත් වඩා මහා කෝපයක් හටගත් බව කිවයුතුය.

සංවාදයේ යෙදී තිබුනේ තිබුනේ ප්‍රාදේශීය සභාවෙන් යයි කියාගන්නා ලද පුද්ගලයෙකි. ඔහු කියා තිබුනේ පළාත් සභා මන්ත්‍රී කෙනෙකුගේ පියෙක්ගේ ආදාහනය ඇති නිසාවෙන් 2.30 ට කලින් මෘත දේහය රැගෙන නාවොත් අද දින අදාහන කටයුතු කල නොහැකි බවකි. මම වහා ප්‍රාදේශීය සභාවේ නිලධරී තැන ඇමතීමි.. 

"මහත්තය මේක මාර වැඩක්නේ අපි ඔක්කොම ලෑස්ති කරලා මිනිය එලියට ගත්තාම මොකක්ද මේ කියන කතාව. මේක මල්වට්ටියක් නෙමේ මිනියක් හිතුන වෙලාවට එලියට ගන්නයි, ඇතුලට දාල දවස් ගණන් තියාගන්න බෑ.." 

මම විස්තරය කියාගෙන ගියෙමි .. ඔහු මදක් පැටලවිලි සහගතව

"මොකක්ද මහත්තය ප්‍රශ්නේ.. මම දැනුවත්ව එහෙම දෙයක් වෙලා නැනේ" 

යයි කියුවිට මාද අග මුල පැටලී ගියෙමි.. කාගේ හෝ නොමනා විහිලුවක්ද ? විය නොහැක මරණයකින් විහිලු කරන තරම් පහත් මිතුරෙකු හෝ පස මිතුරෙකු අපට නැති බව කාටත් හොදටම විශ්වාසය.. 

මම යහළුවාගේ දුරකතනයෙන්ම, ඇමතුම ලද අංකයට ඇමතීමි.. 

"හලෝ මහත්තය කවුද අපි දැන් සභාවට කතාකලා එහෙම කල් දැමීමක් කරල නෑ."

දුරකතනයේ එහා කෙලවරේ සිටී පුද්ගලයා ගෙන් ලද පිළිතුරය මේ

"මම මේ ***** ඇමති තුමාගේ ලේකම් **** ඒක අපි සභාවට දන්වන්නම්.. ඔබ තුමාලා දැනුවත් කරන්නයි මම කිඋවේ .. "

මට සිතට ආ වදන් පෙළ වචන කලේ නම් එතුමා අන්ගජාතය කපාගෙන දිවි නසාගනු ඇත යන්න සිතට ආ නිසාවෙනුත් .. අපි පළාත් සභාවට යැවූ මිනිසත් කම නොදත් හරකෙකුගේ ලේකම් නිසාවෙන් මගේ අංගජාතය අහිමි වීමෙ ඉඩකඩක් ඇති නිසාවෙනුත් මම මගේ වචන සගවා මෙසේ කීවෙමි..

"ඒක මාර වැඩක්නේ මහත්තය අපි 4.30 ට වෙලාව වෙන්කරගෙන තියෙන්නේ.. දැන් මිනිය එලියට අරන් පාන්සකුලේ දෙනවා.."

"එහෙනම් ඉතින් ඕක ඉක්මනට ගෙන්න.. අපි ගෑස් දෙකක් දෙන්නම් ඉක්මනට ගහල පුච්චලා දාමු වැඩේ ඉවරනේ.. නැත්නම් ඉතින් 9 වත් වෙයි.."

මම මගේ මව අහිමි වු මිතුරාට දුරකථනය නොදීම ගැන තවමත් සතුටුවෙමි. පළාතේ ලොකුම කසිප්පු කාරයා වු, ජේ වී පී කලබල සමයේ තද මිනීමරුවෙකු, මංකොල්ල කාරයෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධ, නම් දරා සිටී මියගිය ඇමති පියා, ඒ පවු සුදු සරමකින් සගවා නවගුණ වැල කරේ දවටා ප්‍රදේශිය සභාවට චන්දෙ ඉල්ලුවා කියා කීවද ඉල්ලීමට වඩා එහි තිබුණේ උදුරා ගැනීම බව මටද මතකය..

එහෙවු පාපතරයෙකුගේ මළගම වෙනුවෙන් වසර තිහක් තිස්සේ ළමුන් දාස් ගණනක නැණ පෑදු.. නැණ ගුණ පිරි දරුවන් තිදෙනෙකුගේ මවක් බාබිකියු කිරීමට සැරසෙන මේ කටු කන්නා ගැන මට ආ තරහව තවම මා දවයි..

"ඉතින් මහත්තය ඔයාලට ඕක කලින් වෙන් කරගන්න තිබ්බේ නැද්ද ? මොකෝ දැන් මේක පස්සට ගන්නද ? ... මෙහෙම කරමු මහත්තයල ඕක 5.30 ට ගන්න අපිට කොහොමත් වැඩි වෙලා යන්නේ නැහැ.. හැබැයි අපිට මේක පස්සට ගන්න වත් කලින් ගන්නවත් දැන් වෙලා මදි... "

"මේකනේ මහත්තය මේවා ඉතින් දේශපාලන වැඩනේ.. ඔන්න ඕක ටිකක් කලින් ගෙන්න .. දැන් ඇමති තුමා කතාවක. කල් දාන්න ගියොත් හොදටම කේන්තියි.. මම තියනවා ටිකක් කලින් ගේන්න.. නැත්නම් ඔබතුමාලටමයි කරදර.. මිනිය එළියේ තියන් ඉන්නවෙයි ..දන්නවනේ ඉතින් scod එහෙම ඉන්නවනේ.."

දුරකථනය විසන්දි විය..මා පත්වුයේ මහත් අසරණ භාවයකටය. විස්තරය මම මිතුරාට ලගුකොට කීවෙමි. මදක් තැවිල්ලෙන් කල්පනා කල ඔහු 

"ලොකු අයියාට කියල බලමු ඉක්මනට..." 

ඔහු වහාම අයියා කැදවිය. මම විස්තරය ඔහුට කීවෙමි. 

"ගනින් මල්ලි කෝල් එකක්"

මම ඔහුට අවනතවිමි...

"මම කතාකරන්නේ ****** පොලිසියේ ***** මොකක්ද මේ කතාව මේ මගේ අම්මගේ මළගම මොනා හරි ප්‍රශ්නයක් තියනවද? "

සංවාදයේ යෙදෙන්නා යමක් කීය..

"මම දන්නා ඇමතියෙක් නෑ ඔයි එහෙම එකෙක් ඇමති නෙමේ අගමැති උනත් කමක් නෑ මම වෙලාව වෙන් කරගත්තනේ ඒ වෙලාවට මම එනව.."

නැවතත් එහා පැත්තෙන් මිමිනීමකි.

"දැන් තමුසේ කවුද ? දෙනවා ඔය කියන ඇමතිට ඕක ගිහිල්ල.."

"ඔබතුමා කවුද ?"

අදාළ පුද්ගලයා පිළිතුරු දෙයි.

"ඇමති තුමා මම ***** පොලිසියේ ***** ඔබතුමා වෙලාවක් වෙන්කරගන්නතුව කරන මේදේවල් වලින් අපිනේ අමාරුවේ වැටෙන්නේ.. දේවල් කරන්න ඕනේ පිළිවෙලක් තියනවනේ.. අපි 4.30 ට වැඩේ කරනවා ඔබ තුමාට ඕනේ නම් 5.30 ට ගන්න ඊට කලින් නම් දෙන්න පිළිවෙලක් නැහැ..."

නැවතත් එහා පස පුද්ගලයාගේ දෙසුමකි..

"කරන්න දෙයක් නෑඇමති තුමා.. ඔබ තුමාගේ පියාගේ මළගම වගේම තමා මගේ අම්මගේ මලගමත් මට.. ඒ දෙකේ කිසිම වෙනසක් පේන්නෙ නෑ ඔබතුමාට කැමති දෙයක් කරන්න බලන්න මම හතරයි තිහට මිනිය ගේනවා.. අනික ඔය කියන scod කතා මට අදාළ නෑ මොකෝ මම තමා ඒක දෙනවද නොදෙනවද තීරණය කරන්නේ.. ඔබතුමා දන්නවනේ.. එහෙනම් ඇමති තුමා මට දැන් කතාව... මම තියන්නම්."

දුරකථනය විසංධි කල අයියා වචනයක් වත් නොකියා ගොස් වැඩ කටයුතු කරගෙන යනු පෙනින.

හවස 4.30 ට අපි මෘත දේහය රැගෙන ගියෙමු. අදාළ ඇමතිගේ හෙන්චයියන් දෙතුන් දෙනෙක් රැදී සිටිය නමුත් අපට බාධාවක් නොවීය.. පොලිස් නිල ඇදුමෙන් සැරසුණු පිරිසක් අප අසල රැඳී සිටියේය..

වහා අප අසලට ආ කටයුතු කරන්නන්, මෘත කලේබරය දාහකය තුලට දැම්මේ පුදුම හදිසියෙනි. තවත් දහන වායු ටැංකි දෙකක් අමතරව සවි කර තිබෙනු දුටු මට මගේ සගවා ගිය තරහව ඉවසා සිටිය නොහැකි විය. මම නැවත අයියා ඇමතීමි.

"අයියේ අන්න අරුන් ගෑස් ටැංකි 3-4ක් ගහල පුච්චලා දාන්න හදන්නේ අළු ගන්න වෙන්නේ නැහැ.."

අයියාගේ නෙතේ ඇවිලුණු ගිනි සිළුව මාද දවන තරම් විය.. ඔහු සිටියේ ශෝකයෙනි. මම කලේ නොමනා ක්‍රියාවක් බව පසක් වනවිට මම පරක්කු වැඩියයි මට සිතිනි..

අයියා, "ඇතුළු විම තහනම්" යයි ගසා තිබු, ක්‍රියා කරවන කුටිය තුලට වැදුනේ මාත් මිතුරාත් පිටිපසින් සිටියදීමය. එහි සිටී ඇමති ගෝලයන් අපි දුටුවේ එවිටය .. 

"අපිට භස්මාවශේෂ ගන්න ඕනේ ඒ නිසා එක ගෑස් ටැංකියක් විතරක් ගහන්න. අයියා ක්‍රියාකරවන්නාට තරහ සගවා කිවේය."

"එහෙම බෑ අපිට වෙන වැඩ තියනවා මහත්තය.. ඇමති තුමාගේ එක ඊට පස්සේ.. එනිසා මේකට පැය භාගයයි තියෙන්නේ.."

ආදාහනාගාර ක්‍රියාකරු මහා හයියෙන් කියාගෙන යද්දී ඇමති හෙන්චයියන් ඇසෙන් ඉගිපානු මටත් මිතුරාටත් නොරහසක් විය..

ඉවසීමෙ සීමා තිබේ. මගේ මව නොවුනත් ඒ ඔවුන්ගේ අම්මාය.. කලේබරය ඔවුන් දසමසක් දරාසිටි ලේ කිරි කර පෙවූ අම්මා ගේය.. මේ වැතිර සිටින්නේ ඇයමය.. 

අයියාගේ ඉවසීම ඉර මත පතිත විය.. අප අල්ලන්නටත් ප්‍රථම ඔහුගේ යකඩ බාහුව ක්‍රියාකරුගේ කන හරහා පතිත විය.. අවුරුදු ගණනාවක් හොරු මිනීමරුවන් මංකොල්ල කාරයන් හැසිරවූ දෑත් අපට කිසිසේත් අවනත නොවීය. ක්‍රියා කරුගේ ගෙලෙන් අල්ලා එසවූ ඔහු 

"මේ මැරිලා ඉන්නේ මගේ අම්ම... තෝ දැන් මේක එක ගැස් එකකින් දවනව .. නැත්නම් මම තෝවයි තොගේ ඇමතියවයි මේක අස්සට දාල ගැස් තුනෙන්ම දවනව"

කියනවිට හෙන්චයියන් ආගිය අතක් නොවිය... 

මෘත දේහය සවස 6 වන තුරු දැවින. එතෙක් පිටත් රැදී සිටීමට ඇමතිට සිදුවීම මට මහත් සතුටකි. නමුත් තමන්ගේ මවගේ දේහය දහනයටත්, තමන් විසින් කතිරය ගසා පුටුවට දැක්කු ගොනෙකු හා සටන් වැදීමට සිදුවීම ගැන ඔවුන් තවමත් දුක්වෙති......

උන්ගියාගේ රචනාව ......

ආදරණිය පී රනිල් අයියේ !

ඉතින් අයියේ සැප සනීප කොහොමෙයි ? කියල මම අහන්න යන්නේ නැහැය . මොකද අපෙ ඇත්තොන්ට මොකවෙතත් අයියලා සනීපෙන් කියල මම හොදින්ම දන්නා නිසාය.

අයියේ අපේ ඉස්කෝලේ හාමිනේට ඔනන්නැති දෙයක් නැතිය . උන්දා අකලට වැලි බෝවිටි පලදෙන්නහේ අපට පෙරලන්නේ පනිට්ටුය. සිංහල පාඩම කියා දෙන්ට උන්දා එනවාට අපි ඩිංගක් වත් මනාප නැත්තේ උන්දෑ දෙන රචනා ලියන්ට අපට වෙලාව නැතුවාටත් වඩා ඒ දෙන මාතෘකා අපට අපබ්‍රංස වෙච්චි නිසාවෙන්ය.

මේ ලගදි උන්ද දුන්න මාතෘකාව අයියා දන්නවානම් අයියා උන්ද ඉස්ඨාන මරු එවුවා කරනවාට අබිලිත්තක් හැක නැතිය. "හරකෙක් කතාකොරයි" උන්දැගේ මාත්තුරුකාව හේනන් ඕන්න. අපේ ගමේ කතකොරන හරක් නැතිය ඒවග මට සහසුද්දෙන්ම විස්වාස වහෙම අපේ ආත්තාද ඒ වගට කැට තියන්නේය. අපේ ගිරාමසේවක රාලහාමිගෙන් මේ වග හගිස්සන්ට බස් දුන්නේද අපේ ආත්තාය.

දැනට සිරිලංකා දීපයටම ඉන්න හරකාගේ ලිපිනය බොට දෙන්නන් හිටන්. කියා ගෙට උණ ගිරාමසේවක මහත්තය අයියාගේ පින්තුරය ඇන්න අවාමය මට ඉහේ මලක් පිපුනේ.

"ඔය නංගිලට මාලයක් දෙනවා , ඔය මල්ලිලට බෙස්ලට් එකක් දෙනවා " කියා අයියා කියනවා මට තම මතකය. අපේ ගමේ සියලාට චුඉන්ගන් දෙන්ට තනාපු හැටි මතක්කොට අපේ කිරි අත්තා වලකජ්ජ පනන් වෙනකන් හොක හොක ගා හිනා උනා මට මැවිලා පෙනෙන්නේය. අනේ උන්දා මලේ හිනවෙලාමය. උන්දගේ පනකෙන්ද ගියදා පන්සකුලේ දුන්න පොඩි හාමුදුරුවෝ දෙසනාවේ කිඋවේ උන්ද හිනා උනේ පින් මතක් වෙලා කියාය. එත් ඒ අයියගේ කතාව නිච්චි වෙලා වග මයේනන් අදහස වෙච්චි. මම ඔවුව කියන්ට ගෙහුං අපේ ආත්තාගෙන් පොරෝ පාර නොකා බේරුනේ පුරුවේ පිනකටය.

කොන්ඩේ සුදු අයියා කෙනෙක් අපේ ගමේ ඈයෝ දුටුවේ එදාමය. අයියාට මහචන්දෙන් පස්සේ ඇප නැතුව රිබෙන් ගිය වගක් අපේ මහප්පා ගිරිය පුප්පා මහා හඩින් කිවේ ඊට ටික දොහකට පස්සේය. යන්තම් රට බේරුනා කියා උන්ද කිවේ මක්කටෙයි මම තාම නිච්චි කොරනාවය.

මෙ වල් පල් අහන්ට අයියාට වෙලාව හිග යයි හිතනවාය. එනිසා කෙලින්ම කාරණය කියන්නේය .අයියාට ලගදි මහා අමාත්‍ය පට්ටමක් ලැබුණු විත්තිය අපේ අම්ම එක්ක පින් ලිදට ගිය වංගියක සිරිපිනා නන්දා කිවා මට මතකය. උනදාට ඕනන්නැති එකක් නැතිය. උන්දා කියන්නේ අයියාට වඩා අපේ ගමේ ගෑණු පිරිමි අයියා හොද වගකී. ඒ උන්ද දන්නා තරමය..

ආදරණිය අයියේ කාරණය මේකය. අපේ ඉස්කෝලේ හාමිනේගෙන් බේරෙන්ට අයියගේ කතාවක් මට එවන්ට කියා කාරුණිකව ඉල්ලන්ටය මේ ලියුම ලියන්නේ. එක පිටපත් කොරාන මගේ පොත ඇන්න ගියාම උක්කුවාට වඩා මට ලකුණු ලැබෙනවාය. මාත් එක වන්ගියක්වත් පන්තියේ මොනිටර් කම ගන්ට මනාපය. අනේ අයියේ අයියගේ ලිපිය ඉක්මනට එවන්ට කියා ඉතා කාරුණිකව යටහත් පත්ව ඉල්ලා සිටින්නේය .

කැලේ අප්පු දෙයියන්නේ ආරස්සාව වේවා
මිට උන්ගියා(මහ බැද්දගාන, මහියංගනේ).

ප.ලි
අපේ ගිරම සේවක මහත්තයා හරි හොද ඇත්තාය. අයියාගේ ලිපිනය දෙනගමන් උන්දා ඉල්ලා හිටි එකම ඉල්ලීම මම ලියුමක් ලියන්නේනම් පහත ප්‍රස්න ටිකද අහන්ට කියාය. ඒවාට උත්තර බදින්ටත් හැක්කි නන් අයියාට මෙහෙ අපු වංගියක හොදවයින් පැණි මුලක් සැක නැත. ප්‍රස්න මෙවුවාය.

1. මෛත්‍රී මහත්තයාට දුන්නු මනාප  අයියාට දුන්නහේ කියාලා හිතාන පිස්සු නටන්ට අයියාට බලේ ලැබුනේ කොයි වන්ගියකද?
2. අනුන්ගේ මනාප හොරාට ඇන්න ගොන් කතා දොඩන්ට අයියාට විලි ලැජ්ජාහ නැතිද ?
3. ලංකාව පාවාදී.. ඉන්දියාවට පශ්චාත් භාගය පුජා කොරන්නේ කොන්දේ අවිලිමක් ඇතිනිසාද?
4. අයියාට අබුඩෙන් යන්ට දෙහි කැපු ඇත්තන් රෙද්ද අස්සේ දමාගන්නේ මේපාර අබුඩේත් නැතුව යන්ටද?
5. අයියා හිතන් ඉන්නේ ලංකාවේ ඉන්න ඔක්කොම මෝඩයෝ කියාද ?

අපේ ගිරාමසේවක මහත්තයට මේවාට උත්තර දෙන්ට කියාද ඉල්ලන්නේය.