Saturday, February 17, 2018

දසවන ප්‍රථම ආදරය

මට මෙහෙම ඉන්න බැහැ බන් .. මට ඒ කෙල්ල හම්බෙලා කතා කරන්නමයි හිතෙන්නේ ..

කුරුණෑගල වැවු බැම්ම මත වාඩිවූ මම මගේ සිතුවිලි ලිහා හළෙමි..

"පිද්දුද උබට ... උබ ඔය හිටිය වගේ ටික කාලයක් ඒ කෙල්ලව මග ඇරපන් මචන් ... උබ කරන්නේ හරි දේ .. ඒ කෙල්ල කවද හරි තේරුම්ය ගනී ඒක"... මධු ගේ හඬින් මගේ ආවේගය බිඳී වැටිණි..

දෙතැනක රැඳුනු තහනම් ආදරයක වියෝවෙන්.. සිතැගි හා යතාර්ථය අතර දෝලනය වූ මා හෙම්බත් වී ඇත. "ඇයට මා ආදරය කලේ ඇයිදැයි මම නොදනිමි" යන කියමන හුදෙක් බොළද පෙම් කතාවල එන දේශපාලන වචනයක් ලෙස සිතාසිටි, වාද කල මම එවන් මොහොතකට එලබෙතැයි සිහෙනිදු නොසිතුවෙමි. නමුත් මම ඇයට ආලය කරමි.

කිසිවක් නොසලකන කිසිවෙක් නොවලහන අහේතුක ප්‍රේමයක මම පැටලී සිටිමි.

"මේකයි සහෝදරයා .. එක අතකින් ඉතා දුරින් හරි ඒ උබේ නෑකමට පුංචි... අනිත් එක උබලගේ ගෙදරින් උබට කොහොමටවත් ඕකට කැමැත්ත දෙන්නේ නැහැ... අපිට උබට උදවු කරන්න බැරි නැහැ .. හැබැයි බන් එකෙන් වෙන්නේ උබල දෙන්නම අමාරුවේ වැටෙන එක.." කමල් මගේ උරහිසට ඇත තබා සුපුරුදු සහෝදර කම මාවෙත විදහාලිය..

ප්‍රථම වරට අහිංසා මාහට හමුවන විට මා දහඅට  වියෙත් ඈ දාහත් වියෙත් පසුවන්නට ඇත. කලින් කල හිතවතුන් නෑයන් මෙන් හමු වී වෙන්වූ ඈ හා මා ආලයෙන් වෙලේ යයි මම සිහිනේකිනිදු නොසිතුවෙමි.. නොපැතුවෙමි. මෙවන් ගැඹුරු ආලයක ප්‍රස්තුතය කුමක් දැයි මා දැනටත් විමසමි... බොහෝවිට එය ඇගේ අනුවේදනීය ජිවිත කතාව වන්නට ඇත.

අහිංසා හමු වූ දා පටන්ම ඇගේ දිවියේ වූ තනිකම මා හැඳින්නෙ දෛවයේ සරදමකට මෙනි.. පවුලේ එකම දරුවා වූ ඇය දරන්නේ ඇගේ මවු පාර්ශවයේ ලක්ෂණද පිය පාර්ශවයේ ලක්ෂණද යයි මම නිතර කල්පනා කලෙමි.

"අම්මේ අහිංසා ගේ අම්මයි තාත්තයි හරි වෙනස් නේද ?" ... කුතුහලය තවදුරටත් නොදරනු වස් මා මවගෙන් වීචාලෙමි.. ඈ මට මේ කියන්නට යන්නේ අහින්සාගේ පවුලත් අපේ පවුලත් අතර සබඳතා අවසන් වන්නට කරුණු යෙදෙන ජිවිත කතාවක් යයි ඇය කිසි ලෙසක නොසිතන්නට ඇත.

"හ්ම්ම්.. පුතා ඒ ගැන ඒ ළමයට එහෙම කියනවා නෙවේ හොදද.." අවැසිදේ ඍජුව ඇසීමේ මාගේ පුරුද්ද දත් මව කතාව ඇරඹුවේ එලෙසිනි.

"ඇයි ඒ ..."

"ඔය ළමය ඒ දෙන්න අරන් හදාගත්ත දරුවෙක් පුතේ.. මොන උනත් බොහොම අහිංසක දරුවෙක්.. ඒ අත්තම්මටයි සියටයි දරුවෝ හිටියේ නැහැ... ඒ අතරේදී තමා ඔය දරුවෙක් අරගෙන තියෙන්නේ... " 

මගේ හදවතේ නැගුනු සිතුවිලි දාරාව එකවර ලිහාලිමට නොහැකි සේ පැටලී ගියේය. එසේනම් මට දැනෙන ඇගේ තනිකම සැබෑවකි.

"ඔය දරුවා ගෙදර තියාගන්නේ නැත්තේ .. ඒ දරුවට කවුරු හරි ඔය කතාව කියයි කියල... ඒ දරුවා තාම දන්නේ නැහැ ඔයවගක්.. දැනගන්න ඕනෙත් නැහැ.."

මවගේ ආලයත් පියාගේ සෙවනත් අවැසි කාලයක නිවසින් ඉතා දුරක ඈ නවතා දුරස් කර තබන්නට කාරණය එසේනම් මෙයයි.

" දැන් තමුසෙට මොනවටද ඕව.. අන්න තමුසෙගෙ පරණ අංගනාව කතා කළා ගෙදර නම්බරේට.. "...

කෙළිලොල් තරුණ වියක් ගතකල මට බොහෝදෙනා සිතන පරිදි ඉතා පිරිසිඳු හෝ ඉතා අපිරිසිඳු චරිතයක් නොතිබුණු බව කිව යුතුමය.. මහා රුවත්තෙකු නොවුවද කුමක් හෝ ස්ත්‍රී ආකර්ශක ලක්ෂණයක් නිසාවෙන් සැබෑ නොවූ ආදර කෙටි කතා කිහිපයකම පෙම්වතා චරිතයට මම පනපොවා සිටියෙමි.. ආදරයකට වඩා කුතුහලයකට දිවගිය එවන් පරිචයන් බොහෝවිට දෙතුන් මසකට සිමා විය.. ඉන් බොහොමයක් අපේ නිවසට ආරංචි වන්නට ගතවුයේ දිනක දෙකක කෙටි කාලයක් පමණි.. මුලින් මුලින් ගතානුගතික මාතෘ ලක්ෂණ පෑ මගේ මව විවිධ තර්ජන ගර්ජන කලද පසුකාලීනව ඈ මාගේ වගකීම් සහිත කෙළිලොල් බව තේරුම් ගත්තා වන්නට ඇත.

"හරි හරි මම කියන්නම් ආයේ ගන්න එපා කියල..." කතාව දික් ගැස්සෙන්නට කලින් මම කාමරයෙන් නික්මුනෙමි..

ජංගම දුරකථනය සාක්කුවේ රුවාගත් මා වත්ත පහල කොස් ගස අසලට අදුනෙමි.. මට අහිංසාගේ කටහඬ අසන්නට උවමනා විය.

"හලෝ අයිය" ඇගේ කිංකිනි නාදය වෙනදාටත් වඩා මගේ සිත පුබුදුවාලිය.

"ඉතින් ඉතින් කොහොමද ? තනියම වෙන්න ඇති කියල හිතල මම ගත්තේ පොඩ්ඩක් බලන්න"

කතාව ඉදිරියට ඇදී යද්දී මගේ සසල සිත භාවනාවට සම වැදුනා මෙනි.

කාලය සමග බොහෝ මිතුරු සහෝදරයන්ගේ උදවුවෙන් අප දෙදෙනා පෙම්වතුන් වීමු.

"මම ඔයාට හා කිවුවොත් මම කරන්නේ වැරද්දක් නේද අයිය .. මම නෑ කමට ඔයාගේ පුංචි .. ඔයාගේ අම්ම මට කවදාවත් කැමති වෙන්නේ නැහැ.." ඈ එසේ කිවා මගේ සවනේ තවත් දොන් කාර දෙන්නාක් මෙනි. ඈ එදා කි දේ මා ඇසිය යුතුව තිබුණි.. කුමක් හෝ අදෘශ්‍ය මාන බලවේගයක් මගේ සිත බලෙන් ඈ හට බාරදුන්නා මෙන් යයි මට දැන් හැගේ..

උසස්පෙළ යුද්ධයත් ආදර කතාවත් සමලෙස ඇදියද්දී ඈ මගෙන් වෙන් කල නොහැකි තරමට මා ඇගේ ආදරය වැළඳගෙන සිටියෙමි. මගේ කෙළිලොල් ජීවිතය මම ඇයට ලියාදුනිමි...

මේ සියල්ල වෙනස් වූ සති දෙක තුනක අතීතය තවමත් මට අදහාගත නොහැක.

"අයියේ මම ඔයාගෙන් දෙයක් අහන්න මට ඇත්තම කියනවද ?" මද නිහැඬියාවකින් පසු ඈ මගෙන් විමසුවාය. පැනයේ අසාමාන්‍ය ස්වරය නිසා මා සිතුවේ එදිනෙදා පෙම්වතුන්ගේ ආදර හබයකින් එකක් ඈ අරඹන්නට යන බවකි.

"අහන්න.. මොකක්ද අහිංසා"..

"අයියේ මාව අරන් හදාගත්ත ළමයෙක්ද ?"

මගේ දෙකකුල් පන නැති වී මා සෙල වී ගියේය.. හිස සිට පාදාන්තය තෙක් නැගුනු උණුසුම් හැඟුම් ධාරාව මා නිරුත්තර කර දැමුයේ ඈ හට කුමක් කිවයුතුදැයි සිත අතරමන් කර දමමිනි.

"කියන්නකෝ ඔයා මොන හරි දන්නවා"..

මට ඈ දෙස බැලිය නොහැක "මට මට එක කියන්න බැහැ අහිංසා .. ප්ලීස් .. උත්තර නැති ප්‍රශ්න මගෙන් අහන්න එපා මට ඔයාට බොරු කියන්න බැහැ" ඇය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අහිංසකාවකි .. කඳුළු පුරවාගත් දෙනෙතින් මාවෙත බලා සිටිනවා හැර ඈ කිසිවක් නොකිවාය..

"අනේ අයියේ කියන්නකෝ " යනුවෙන් ඈ ඇවිටිලිකරතයි මගේ බලාපොරොත්තුව බිඳී ගියේය.. ඈ වචනයකුදු නොකියා මා අතරමන් කර දැමුයේ ඉතා කෘර සිතුවිලි කුනාටුවකය..

මම ඇයට ලිපියක් ලිවීමි .. මා දන්නා සියලු දේ ඇයට ලිවීමි... නොනිදා පහන්වනතුරු ඇයට ලිවීමි..

"නැගිටපිය .. බුරුව ..." අම්මාගේ මහා හඬ මා නගා සිටුවීමට ඉතා ප්‍රමාණවත්ය..

"උබ හිතන් ඉන්නේ අපි ඇස්කන් පියන් ඉන්නවා කියලද.. උබ ඇර කෙල්ල එක්ක මගුල් නටන්නේ කාලකන්නි වෙන්නද.. යකෝ ඒ කෙල්ලට නැතිවෙලා තියන දේවල් මදිවටද උබත් බලාපොරොත්තු දෙන්න හදන්නේ.. මතක තියාගනින් පුතේ උබ ජනාධිපති උනත් මම උබට ඒකිව බඳින්න දෙන්නේ නෑ... බඳිනවනම් මගේ මිනිය උඩින් තමා .. මම එකිටත් කිවුව  මේ ටික.. මමත් හැදුව අලියෙක් වගේ කොල්ලෙක්.. කොල්ලෙක් නෙමේ මු අලි හරකෙක්..."

මව පිටවී ගිය පසු මම මේසය දෙස බැලීමි.. ම ලියු ලිපිය පොඩි වී බිම වැටි ඇත.. අසිහියෙන් මෙන් ලිපිය ලියු මා දොර වසන්නට නැත.. මම වහා ජංගම දුරකථනය සෙවීමි.. එය කොතනකවත් නොවිය..  මව එය රැගෙන යන්නට ඇත.

වචනයක්වත් කතා නොකරන මවගේ බත්පතින් කුස පුරවාගත් මම හෙමිහිට කමල්ගේ නිවස වෙත ඇදුනෙමි..

"ආ මස්සිනා වරෙන් වරෙන් .. " අමාරුවෙන් නගාගත් සිනහවකින් මා මුව සරසා ගත්තෙමි..

"කමල් පොඩ්ඩක් ෆෝන් එක දියන්.. මට ටිකක් උබ එක්ක කතා කරන්න ඔනේ ඊට කලින් මට අහිංසට කතා කරන්න ඕනේ"

"මොකෝ මේ සහෝදරයා .. ආදර හුටපටයක්ද .. හිටපන් ..." කමල්ගේ ජංගම දුරකතනයෙන් මම ඇය ඇමතීමි.. ජංගම දුරකථනය ක්‍රියා විරහිත කොට ඇත. අම්මා ඇයට ඉතා පරුෂ ලෙස දොස් කීවාට සැකයක් නැත..

දෙදිනකට පසු ලද අවසරෙන් මම ඈ සොයා ගියෙමි.. අම්මා පොඩිකල ලිපිය මා අතේ විය...

ඇය හැඬුවාය .. මගේ උරහිස තෙත් වනතුරු .. අගේ දුක නිවෙනතුරු වචනයකුදුකතා නොකොට ඇය බොහෝ හැඬුවාය..

"අනේ අයියේ මට ඉන්නේ ඔයා විතරයි .. මට බයයි ඔයත් මාව දාල යයි කියල... මට තේරෙනවා ඔයත් මට නැතිවෙනවා කියල..." මම ඇයව අස්වසාලීමට වචනයකුදු නොකීවෙමි... මගේ ආදරය ඈ සිතනවාට වඩා ගැඹුරු කෙළවරක බව ඇය නොවටහා ගන්නවා ඇත.. බදා ගැනීම නොව  අතහැරීම ආදරයේ පරිනතම කෙලවර බව ඇයට කීමට මේ වෙලාව නොවේ...

මම මගේ ආදර කතාවේ ප්‍රථම වතාවට බුද්ධියට ඉඩ හළෙමි... මා ඈ ලබා ගතහොත් ඇයට අහිමි වන දේ මම සිහියට නගා ගතිමි .. මට අහිමි වන්නේ මව පියා උවද ඇයට මුළු ලොවම අහිමි වන බව ඇයට තේරුම් කල නොහැක. ලොව සුවහසක් අනිත්‍ය බද්ධකොටගෙන මෙලොව එලිය දකින ජීවීන් අතර මාද එක් ජීවියෙක් පමණි.. මා ඈ ලබාගෙන සිටින දවසක ඒ අනිත්‍ය විසින් මා ඇගෙන් උදුරා  ගතහොත් ඇය තනිවන අයුරු.. අයට සමාජයෙන් නැගෙන අවලාද මම සිහියට නගා ගතිමි.

තනිව තීරණයක් ගන්නට සිතට එඩි නොමැති නිසා මම කමල් සහ මධු දෙමිතුරන් මුණ ගැසුනෙමි. ඔවුන් මගේ ආදර කතාවේ මෙන්ම ජිවිත කතාවෙද අඩු ලුහුඩු කම් හිඟ පාඩුකම් මා හා බෙදාගත් සුමිතුරන් වුයෙන් මා නගන්නට දැරූ වෙහෙස අපමණය..

මම කාලයට ඉඩ දුනිමි.. ඈ උසස් පෙළ සමත් වනතුරු මේ අවසන් මාස කිහිපය ඇයට ඉඩ දෙන බව මම කීවෙමි.. මේ කාලය තුල ඇගෙන් ඉවත් වීමට තරම් දුරස්ථ බවක් තනා ගන්නට මම මගේ හදවත අඩපන කලෙමි... මම මගේ ම ආදරය මරණට පිඹුරුපත් අන්දෙමි..

මම ඇයට එය කීවෙමි.. මම මා විසින්ම වැරදි කරුවා කොට ඇගේ සිතේ චිත්‍රයක් මැවුවෙමි.. මම මගේ ආදරය මා අතින්ම ගෙල සිරකොට මරා දැමීමි... මා ඇයගේ පරම සතුරා වන තැනට මම මාවම පත් කලෙමි...

ඇගේ මගේ හමුවෙමේ මේ ආත්මයේ නිමාව මා අතින්ම ඒ අයුරින් ලියවුනි.

"හ්ම්ම් ඇත්ත බන් ... මම කැම්පස් ගියාම මට මේක අමතක වෙලා යයි ..." මම අමල් සහ මධු දෙස බැලීමි...

"අහිංසා කවද හරි තේරුම් ගනී උබ මෙහෙම කලේ ආදරේට කියල.. හැබැයි මචන් මම එකක් තේරුම් ගත්ත .. උබවගේ ඇත්තට ආදරේ කරන එකෙක්නම් මම කවදාවත් බැඳගන්නේ නැහැ ... එක මහා දුකක් බන් .. " මධු මාදෙස බලා කිවාය...

"යමන් පරක්කු වෙනවා"

මම අවසන් වරට ඇතුගල දෙසත් වැවු තලයේ නැගෙන රැලි දෙසත් බලා සිටියෙමි.. ඇගේත් මගෙත් අතිනත් පැටලුනු රහස ඇතුගලත් මේ දිය රලත් සධාතනිකව මුමුණනු ඇත...

________________________________________________________________________________

ඇය උසස්පෙළ සමත් විය.. මගේම මිතුරෙකු සමග විශ්ව විද්යාලයේ ඇරඹුණු ප්‍රේමයකින් අනතුරුව විවා පත් ඇය ගෙවන ජීවිතය දෙස මම අද බලා සිරින්නේ නිරාමිස දෑසිනි.. කෙතරම් දුකක් උවත් එදා ගත් තීරණය ගැන මම අදටත් පසු නොතැවෙමි.. නමුත් අදටද ඇයට මම ඇගේ සතූරෙකි .. පරම සතුරෙකි ...   

මම ඇයට ආලය කලෙමි...
  

Tuesday, January 30, 2018

ෆැන්ටසිය

දෙතැනක හිද බලා
නෙත් දැහැනෙන් වෙලා
ඔබ මා ලං වෙලා
සිත කුල්මත් වෙලා

ආදර ගග දිගේ
සිහින ඔරුව මගේ
පදවන දෑතක් සෙවුවෙමි
එය මට හමු වෙලා

ආදර ගග දිගේ
සිහින ඔරුව ඔබේ
දිවි ඇති තෙක් පදවන්නෙමි
මියුරු මුහුද බලා

දෙතැනක හිද බලා
නෙත් දැහැනෙන් වෙලා
ඔබ මා ලං වෙලා
සිත කුල්මත් වෙලා

දිවි කතරේ මගේ
තනිකම ඇත පිරි
ඒ දාහය නිවාලන්න
විල් තෙර හමු වෙලා

දිවි කතරේ ඔබේ
සිහිල් වැස්ස වෙලා
හැම දාමත් මම එන්නම්
ඔබට සිසිල සදා  

දෙතැනක හිද බලා
නෙත් දැහැනෙන් වෙලා
ඔබ මා ලං වෙලා

සිත කුල්මත් වෙලා

Friday, December 29, 2017

රේස් ...

        පොල් අතු වියලේ අලුතින් හැදුණු සිදුරකින් පෙරී ඉර එලිය සමන්ගේ නින්ද බින්දේය. දිනපතා අලුත්වන පාළු වැව වල් අලි හානි ලයිස්තුවේ අලිතින් එකතුවූ පේලි කීපයට සමන්ගේ නිවාස ඇතුලත් වී සතියක් ගතවන්නට ඇත.. අතු පැලලි කීපයක් යන්තමට අටවා වසාගත් වම්පස බිතියට එපිටින් අම්මා සිනි බෝතලය සූරනු සමන් අසා සිටියේ පපුගත් සුසුම් රැල කිහිපයක් බිම හෙළමිනි..

       පැදුර අකුලා මුල්ලක ගැසූ සමන් පිටුපසට ඇදුනේ අමාරුවෙන් ගෙට රින්ගවාගත් තම එකම වස්තුව වූ බයිසිකලය පුරා බැල්මක් හෙළමිනි. මහ ගෙදරින් හොයාගත් පරණ බයිසිකල් පට්ටමක් අවුරුදු උස්සවේ රේස් පැදිය හැකි බයිසිකලයක් කරන්නට ඔහුගත් මහන්සිය දත්තේ ඔහුම පමණි. වින්කල් ගානේ කරක් ගසා සොයාගත් කෑලි ගෙදරම අමුණා සාදාගත් බයිසිකලයේ බ්රෙක්පලු හතරට වරුවකුත් ග්‍රීස් හා බයිසිකල් බෝල සඳහා දවසකුත් ලෙස ගිරවැල් කට්ටි කැපීමට ඔහුට සිදුවිය.. සියල් ආතාගෙන් ලැබුණු තීන්ත ටින් එකත්, නාමල් අයියාගේ පරණ පැඩල් කුට්ටමත් ඇරෙන්නට සියල්ලටම තම දාඩිය මහන්සිය යටවූ බව සමන් සිහිකලේ ආඩම්බරයෙනි..

"උබ උදේම නැගිටල.. " අම්මා ගේ හඬ සමන්ගේ සිතුවිලි දාරාව බින්දේය..

"අන්න කහට එකක් ඇති බිහන් මම එකක් හදාගන්නම්.. මන් යනවා අද සිරිය නැන්දලයි කුබුරේ වැඩට"

සමන් කහට කෝප්පය අතට ගත්තේය..

"අම්ම මන් යනවා බයිසිකල් පදින්න.. ගුණේ එනවා කිඋව පහල කෑල්ලට" එළිපත්තෙන් මෑත වී මව දෙස බැලු සමන් කිවේ මව දෙසට හැරෙමිනි..

"ඔන්න එහෙනම් ඔය වළදෙන් වහල ඇති හිල් බත් ඩිංගක් කාල පලෙන් බඩගින්නේ යන්නේ නැතිව.. දවල් වරෙන් කුඹුර පැත්තෙන්"

සමන් කුස්සි කෑල්ලට එබිකම් කලේ අඩි වැළඳේ වසා තැබූ බත්පත වෙතය..කිහිප කටකට වඩා නොවූ හිල් බත උඩින් ලුනුමිරිසක් යයි අමාරුවෙන් කිවහැකි, මිරිස් සමග මිරිකුණු රතුළුණු ගෙඩි කිහිපයක් සමන්ගේ නෙත ගැටිණි...

"අම්ම කෑවද ? " සමන් කුස්සිය තුල සිටම හඬලීය..

"කෑවා කෑවා උබ කාහන්කෝ" මව එසේ කීවද ඊයේ රෑ පිසුණු සහල් දෙහුන්ඩුවෙන් මිට වඩා යමක් ඉතිරිවිය නොහැකි බව සමන් දත්තේය..

"අනේ අම්මේ මේ .. බොරු කියන්ට එපා .. මම හන්දියෙන් ගුණය එක්ක මොන හරි කන්නම් අම්ම මෙන්න මේක කාල යන්ට" සමන් අරෝවක් මවාගනිමින් මව තරවටු කළේ 16 වියේ වූ තමා දත් බඩගින්න 40ස් වියේ වූ කය වෙහෙසන මවට දෙගුණයකින් දැනෙන බව හොදින් දත් නිසාවෙනි.

සමන්ට බඩගින්න අලුත් දෙයක් නොවේ. අගහිඟ කමේ ඉනිපෙත්තේ හිඳිමින් තමා නගන්නට වෙහෙසෙන මවගෙන් දවසට වේලකට වඩා සමන් බලාපොරොත්තු නොවුනා මෙන්ම මවට හැකි උපරිමයද ඒ විය. වත්ත පහල කටු අලයක් වැවුණු විටක හෝ අලින්ගෙන් බේරී කටු පඳුරු අතර වැඩුණු මයියොක්ක පඳුරක් අල දැරූ විටක දෙවේලක් කනවා ඇරෙන්නට තුන් වේලක් කිසිසේත්ම සමන්ගේ නිවසේ නොවීය..

"අම්ම මේක කෑවේ නැත්තන් මම කිටීයට විසික්ක කරනවා.."   මවගේ පිලිතුරටත් කලින් පැනය සම්පුර්ණ කල සමන් භාගයක් කඩාවැටුණු පිලට ගොඩ බටුයේය..

අම්මා වතුර කලය කෝප්පයට නවනු අසා සිටි සමන් පේර කොටුවක් සොයා වත්ත මායිමට පිළිපන්නේය..

..................................................................................................................................................................

"සමන් වරෝ ..."  ගුණේගේ හඬගෑම ඇසෙන විට සමන් සිටියේ බයිසිකලය පිස දමමිනි..

"මේ එනෝ... " නිල්පාට කොට කලිසමින් සැරසී බැනියම හැඳසිටි සමන්, ගුණේ වෙත බයිසිකලය පදින විටත් ඔහු ගමන් අරඹා පෙරගමන් ගොස් සිටියේය.

"අද යමන් වටේ පාරෙන්.. කිලෝ මීටර් 25යි හොදේ .. දුර වැඩි නිසා මම අද ටිකක් වැඩියෙන් කෑම ටිකක් බඩට දාගත්ත මේක පදින්ටත් අමාරුයි වගේ බන්"

සමන් සිනාසී ගුණේ දෙස බැලුවේය.

"යමන් යමන්.. ඕනේ මල දානෙක ගිහිල්ල රේස් එකට පදින්ට පුළුවන් වෙන්ට ආපහු එමු.." ගුණේ ද සිනාවට එක්වුනේය..

මදින් මද වේගය වැඩිකළ බයිසිකල් කරුවන් දෙපල 400 හන්දියට ලගා වන්නට වැඩි වෙලාවක් ගත නොවන්නට ඇත..

වෙනදාට වඩා දැනෙන මහන්සියකින් සමන් ගේ ගත වෙලා ගන්නා බව සමන්ට දැනේ.. දැනෙන නොදැනෙන ගනනට වැටෙන උදෑසන අවු රශ්මිය වෙනදා නොපලන් නුපුරුදු බවක් සහ අපහසුවක් සමන්ගේ ගතට දනවන්නට වුයේ සමන්ගේ වේගය මදින් මද අඩාළ කරමිනි..

"මොකෝ බන් ගාටන්නේ ඉක්මනට වරෙන් !! කැඳ බිලද අවේ උදේට.. " ගුණේ කෑගසිය..

"අද ටිකක් අමාරුයි බන්" තමන්ට කැඳ ටිකක් උවද උදේ නොලැබුණු බව සමන්ට සිහිවිය.. "තඹාල" ඉස්කෝලේ අසල කඩේකට ගොඩවුනු කුඩා දරුවෙක් පියාගේ ගෙලේ එල්ලී යමක් ඉල්ලා ඇවටිලි කරනු සමන් ගේ ඇස ගැටුණි.

සමන්ගේ පියා සිටි කාලය ඔහු සිහිපත් කලේ පහන් සිතිනි.. වැසි ලැබුණු කල හේන් ගොවිතැනෙනුත් වැසි නොබට මහවැලිය වියලී යන කල වලි ගොඩ දමිමෙනුත් දිවිසරිකරගත් සමන්ගේ පවුලේ අද ජිවතුන් අතර සිටින්නේ සමනුත් මවත් පමණි.. කොටි රැගෙන ගිය පියාගේ සහ සමන්ගේ වැඩි මහල් සහෝදරයාගේ සිදුරු පිරුණු සිරුරු අඹ ලෑලි පෙට්ටිවල බහා ගේ කෑල්ලේ තබා මියෙන පහන් ආලෝකයෙන් ආලෝකවත් කර තිබු අයුරු සමන්ගේ මතකයේ පැහැදිලිව ඇඳී ඇත.. 

"මේ උබට අමාරුනම් අපි පොඩ්ඩක් නැවතිලා යන්ද බන්.. මොකෝ උබට අද වෙලා තියෙන්නේ..." සමන් ගේ ගෑටීම දුටු ගුණේ පැවසුවේ මදක් වේගය අඩු කරමිනි..

"මම අද උදේට කෑවේ නෑ බන්.. දැන් නිකන් ඇගට පන නෑ වගේ ගුණේ .. මම හැරෙන්නම් උබ පලයන්.." සමන් මෙතෙක් වෙලා සිනාවෙන් සඟවා සිටි රහස ගුණේ වෙත දමා ගැසුවේය..

"ඉතින් යකෝ උබ ඕක කලින් කීවනම් ඉවරනේ.. යමන් මාගාව රුපියල් 100ක් ඇති නානගේ කඩෙන් පරාට කමු.. "

සමන් කිසිත් නොකියේය. කෙමෙන් නැගෙන හිරු රශ්මිය සෝමාවතී පොලොව පොලා නගී..  "මුස්ලිම් හෝටලය" පුවරුවට  බයිසිකලය හෙත්තුකල සමන් ගුණේ පිටුපස කඩයට ඇදුනේය..







 

Saturday, September 9, 2017

ගඟ......

මිහි මත රැඳුනු 
නුගුණ පිසිනට වැටුණු
කල් අකල් වැසි පිසින 
නුගුණ කඳ එකතුකොට 
එහි බරට හඬමින්
ගලින් ගල හැපෙමින්
විටෙක නිසලව තැවෙමින්
ලෝකවිදූ බව ලබමින්
සඟවයි සියලු දුක්
මුහුදු පත්ලට යොමමින්...................

Friday, July 21, 2017

කරඹ

ඉඩෝරෙට පෙම්බැන්ද
කරඹ මල් පොකුරකට 
වසන්තය අවැසි නැහැ 
ගෙනයන්න ඈතකට 

චන්ඩ හිරු රස ගෙනෙන  
කටු අරඹ සුව යහන
වසන මිහිදුම් එපා
ගෙනයන්න ඈතකට 

කටු තුඩෙහි රැඳී මිහිර 
සැඩ සුළගෙ සුමුදු බව 
නසන වැහි බිඳු  එපා 
ගෙනයන්න ඈතකට

වියලි නටුවෙහි සුවය 
දුහුවිලෙහි ආදරය 
උරන පිනි බිඳු එපා 
ගෙනයන්න ඈතකට......




  

Tuesday, January 10, 2017

නැතිවුණු කවිය

අවර හිරු රැස් නෙතින් දරමින් පුරුදු  අසුනේ තනිවෙලා
බලාසිටියෙමි  ඇගේ අතැඟිලි තිබුණු  ඔහු හා පැටලිලා  
පාළු දුම්රිය පොලේ ඈ හා තැනු මාලිගා ලංවෙලා
විසුනු වී ගිය හැටි මැවේ සිත උදම් රලකට හසුවෙලා

ඔබේ දෙඅතම දරා ලබැදිව දෙඩු බස් සිත් සනසලා
ඔබත් සමගම ගියා මතකින් රළට හසුවී දියවෙලා
පනත් මාවත් සමයි පැවසු සොදුරියක සිත වෙන්වෙලා
පියා යද්දී දැවුණු මාසිත තවත් වැළපෙයි සැඟවිලා

සඳත් ඔබවත් සමව දුටු මා අමාවක අඳුරින් පෙලා
හිරුත් රැගෙනම ගියා ඔබ මා සිතේ දොරගුළු රඳවලා
අදත් සිරවුණු මතක  සිරගෙ මගේ සිතුවිලි හඩතලා
ඔබේ වදනක පහස ඉල්ලයි  මිදෙන්නට දොරගුළු හෙලා

පෙළුණු සිතුවිලි පැලැස්තර කොට නැගෙන විට මා දිරිය ලා
ඔබේ මතකේ යදම් පහරින් යලි පියයි මා බිම හෙලා
නගන්නට සිතුවත් අපේ කව නැවැත්වූ තැන සිට බලා
ඇගේ පද වැල වෙනත් කවියෙකු ඔහුගේ කවියට අමුනලා


 






Tuesday, January 3, 2017

මැම්බර ගේ කුඹුර

අරගෙන උදැල්ලක් දෑතට නුහුරු වන
හපලා විටක් ගැමියෙකුගේ විලස ගෙන
හැදලා සරොන් කඩ පට සළු නැතිව හින
මැම්බර කොටයි පොඩි අප්පුගේ වෙලේ  පැන

වෙනදා නොපෙන්නු දත් ටික පෙන්නාලා
ඔහු හිනැහුනා වට යන එන අය බලලා
"ඇයි මේ මහත්තයෝ ? " ඇසුවෙකු පිරිවිසලා
ඇයි පුදුමදයි ඇසුවා ඔහු විලිස්සලා



ලේකම් තුමා මැම්බර නිවසේ රැදෙන
සරමක් ඇදන් කඩමණ්ඩියේ රැක සිටින
සිරිදාසගේ පවුලට ඔහු මුණ ගැසුන
වග ආරංචීය ඇය රැවටී ඇත එයින

මේ දවසක්ය පුදුමෙන් පුදුමේ ගේන
තව පුදුමයක් එයි පාරේ ඇවිද ගෙන
නෝනා මැම්බරගෙ කිසිදා බිම නොයන
මේ දැන් පැමිණුනා ඇබුලත් හිසින් ගෙන

චන්දෙත් ලග නෑය වසරකි ගත වුයේ
වාසියකුත් නෑය අප්පුව ගෙන් ආයේ
මේ ගම පුරා නැගී කසු කුසුවක් වුයේ
මැම්බර කිමද අප්පුගේ කුබුරේ වුයේ

සැප බස් රියකි ගුරු පාරේ දිග ඇදෙන
දිහුවිලි වලා වට පිට සැම විසුරුවන
කඩමන්ඩියට ඇවිදින් එහි නවතාන
කැමරා කාන්ඩෙකි ඉන් පිටතට අදුන

ගොවි මහතුන්ගේ දුක් ගැනවිලි සොයන්නට
ඒ දුක රටට හඬගාලා කියන්නට
ගම තොට ඇවිද දුක් කරදර සොයන්නට
ආබව කිය  සැම දෙනටම ඇසෙන්නට

අනේ මහත්තයෝ මෙය හොඳ වැඩක් වගේ
යමු මම පෙන්නන්ට ගම ගැන තියන අගේ
ගැමියෙක් විලස හැදී ලේකම් දාන රගේ
දැක සැම දෙනා පුදුමෙන් ගල් ගැසුන වගේ

රජයට පින්දෙන්ට අපි දැන් ගොඩ යාය
මේ ගම එහෙම දුක් නෑ ඔහු පැවසිය
ඔය බෝරු කියන්නට කිසිවෙකු එඩි පැය
නැගි රැවුමකින් යලි ඔහු ඉවතට වීය

බොරුනම් යමු මහත්තයෝ අපි බලන්නට
මේ ගම ගොවි රජෙක් දැන් මුණ ගැහෙන්නට
කියමින් මහතුන්ව කැඳවා ලෙස කුට
ඔහු ඇදුනේය ගම ඇති මහ වෙළ දෙසට

බාලව හැදුව ඇනිකට් එක පසු කරලා
වලවල් පිරුනු මාවත් සැම මග හැරලා
පැල්පත් දුගී පල සඟවා බොරු දෙසලා
පිරිසම ඇදෙයි අප්පුගේ වෙලා දෙස බලලා

අන්න මහත්තයෝ දුප්පත් ගොවි මහතා
කියමින් පැය ඔහු වෙළ මැද උන් ජගතා
හුවක් කියා අඩ ගා පා ගැමි පවතා
ඔහු කැඳවිය මඩ නෑ මැම්බර මහතා

දුක්පත් ගොවියෙකුගේ හැඩරුව මවාගෙන
මැම්බර පැමිණියා බ්යගැති විලාසෙන
මගේ නම අප්පුවා යයි ඔහු කී ලෙසින
තුෂ්නිම් භූත විය ගැමියන් කට ඇරින

හැම කන්නයම පොහොරත් බරටම ලැබෙනා
නිසි ලෙස හැදු ඇනිකට්ටුව හරි වටිනා
මාවත් නැතත් අපි සතුටින් මග යනෙනා
අප්පුට ඇඳපු මැම්බර පිළිතුරු දුන්නා

මේ දෙස සිටින මැම්බර තැන හරි හපනා
අසරණ ගැමියන්ට හොදහැටි සලකන්නා
ආණ්ඩුවේ ගුණ වරුනම පවසමිනා
අප්පුට ඇන්ද මැම්බර තම ගුණ වයනා

මේ සැම ලියා පොත් පත් ටික පුරවාන
කැමරා රූප පිරු කැමරා අකුලාන
නියම ගමක් යයි තමනට පවසාන
මහතුන් ගියා ආපසු බසයත් රැගෙන

මැම්බර මඩෙන් ගොඩවිත් ඇග පිස දාලා
ලේකම් ගෙනා කාරයකට ගොඩ වීලා
දුවිලි නගා ගැමියන් සැම නාවාලා
ඔහු යලි ගියේ සුපුරුදු ලෙස ඔරවාලා